Дар назарбозии мо бехабарон ҳайронанд

در نظربازی ما، بی‌خبران، حیرانند

Ман чунинам ки намудем дигар эшон донанд

من، چنینم که نمودم؛ دگر ایشان دانند

Оқилони нуқта паргор вуҷӯданд вале

عاقلان، نقطهٔ پرگار وجودند ولی

Ишқ донад ки дар ин доира саргардонанд

عشق داند که در این دایره، سرگردانند

Ҷилваи гоҳи рух ӯ дидаи ман танҳо нест

جلوه‌گاه رخ او، دیدهٔ من، تنها نیست

Моҳу хуршеди ҳамин оина ме гардонанд

ماه و خورشید، همین آینه می‌گردانند

Аҳди мо бо лаби ширини даҳанони басти худо

عهد ما با لب شیرین‌دهنان بست خدا

Мо ҳамаи банда ва ин қавми хдоўндоннд

ما، همه، بنده و این قوم، خداوندانند

МФлсониму ҳавоӣ май ва мутриб дорем

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم

Оҳ агар хирқаи пашмин ба гарави нстоннд

آه اگر خرقهٔ پشمین به گرو نستانند!

Васли хуршед ба шбпраҳ аъамӣ нарасад

وصل خورشید به شب‌پرّهٔ اعمیٰ نرسد

Ки дар он оинаи соҳиб назарон ҳайронанд

که در آن آینه، صاحب‌نظران، حیرانند

Лофи ишқу гила аз ёри зиҳии лофи дурӯғ

لاف عشق و گِله از یار؟ زهی لاف دروغ!

Ъшқбозони чунин , мустаҳаққ ҳиҷронанд

عشق‌بازانِ چُنین، مستحقِ هجرانند

Магарами чашми сиёҳи ту биомузади кор

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار

Вар на мастурӣу мастии ҳама кас натавонанд

ورنه مستوری و مستی، همه‌کس نتْوانند

Гар ба нзҳтгаҳи арвоҳи баради буии ту бод

گر به نُزهتگهِ ارواح بَرَد بویِ تو، باد

Ақлу ҷон гавҳар ҳастӣ ба нисор афшонанд

عقل و جان، گوهر هستی به نثار افشانند

Зоҳид ар риндӣ ҳофиз накунад фаҳм чаҳ шуд ?

زاهد ار رندیِ «حافظ» نکند فهم، چه شد؟

Дев бигурезад аз он қавм ки қуръон хонанд

دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

Гар шаванд огаҳ аз андешаи мо мғбчгон

گر شوند آگه از اندیشهٔ ما، مغ‌بَچگان

Баъд аз ин хирқаи сӯфӣ ба гарави нстоннд

بعد از این، خرقهٔ صوفی به گرو نستانند