Пеш аз инат беш аз ин андешаи ушшоқ буд

پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

Меҳрварзии ту бо мо шуҳраи офоқ буд

مِهرورزیِ تو با ما شُهرهٔ آفاق بود

Ёди боди он суҳбати шабҳо ки бо нӯшин лабон

یاد باد آن صحبتِ شب‌ها که با نوشین لبان

Баҳси сари ишқу зикри ҳалқаи ушшоқ буд

بحثِ سِرِّ عشق و ذکرِ حلقهٔ عُشّاق بود

Пеш аз ин кин сақфи сабзу тоқ мино баркашанд

پیش از این کاین سقفِ سبز و طاقِ مینا بَرکِشند

Манзари чашми марои абрӯии ҷонони тоқ буд

مَنظَرِ چشمِ مرا ابرویِ جانان طاق بود

Аз дами субҳи азал то охири шоми абад

از دَمِ صبحِ ازل تا آخرِ شامِ ابد

Дӯстӣу меҳр бар як аҳд ва як мисоқ буд

دوستی و مِهر بر یک عهد و یک میثاق بود

Сояи маъшӯқ агар афтод бар ошиқ чаҳ шуд ?

سایهٔ معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟

Мо ба ӯ муҳтоҷ будем ӯ ба мо муштоқ буд

ما به او محتاج بودیم او به ما مشتاق بود

Ҳасани маи рӯйони маҷлис гарчи дил май бараду дайн

حُسنِ مَه رویانِ مجلس گرچه دل می‌بُرد و دین

Баҳси мо дар лутфи табъу хӯбии ахлоқ буд

بحثِ ما در لطفِ طبع و خوبیِ اخلاق بود

Бар дар шоҳами гадои нуктае дар кор кард

بر درِ شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد

Гуфт бар ҳар хон ки бинишастам худои раззоқ буд

گفت بر هر خوان که بِنْشَستَم خدا رزّاق بود

Риштаи тасбеҳ агар бигусаст маъзӯрам бидор

رشتهٔ تسبیح اگر بُگْسَست معذورم بدار

Дастами андари домани соқии симини соқ буд

دستم اندر دامنِ ساقیِ سیمین ساق بود

Дар шаби қадар ар сабӯҳӣ кардаам , айбам макун

در شبِ قدر ار صَبوحی کرده‌ام، عیبم مکن

Сархуш омад ёру ҷомӣ бар канори тоқ буд

سرخوش آمد یار و جامی بر کنارِ طاق بود

Шеъри ҳофиз дар замони одами андари боғи хулд

شعرِ حافظ در زمانِ آدم اندر باغِ خُلد

Дафтари насрину гулро зинати авроқ буд

دفترِ نسرین و گُل را زینتِ اوراق بود