Он ёр каз ӯ хонаи мо ҷои парӣ буд

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

Сар то қадамаш чун парӣ аз айби барӣ буд

سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود

Дил гуфт фурӯкаш кунам ин шаҳр ба бӯяш

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش

Бечора надонист ки ёраши сафарӣ буд

بیچاره ندانست که یارش سفری بود

Танҳо на зи рози дили ман парда барофтод

تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد

То буд фалак , шева ӯ пардаи дарӣ буд

تا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود

Манзури хирадманди ман он моҳ ки ӯ ро

منظورِ خردمندِ من آن ماه که او را

Бо ҳасани адаби шеваи соҳиби назарӣ буд

با حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود

Аз чанги маниши ахтари бдмҳр ба дар барад

از چنگِ مَنَش اختر بَدمِهر به در برد

Оре чаҳ кунам ? давлати даври қамарӣ буд

آری چه کنم؟ دولتِ دورِ قمری بود

Узрии бунае дил , ки ту дарвешӣ ва ӯ ро

عُذری بِنِه ای دل، که تو درویشی و او را

Дар мамлакати ҳасани сари тоҷўрӣ буд

در مملکتِ حُسن سَرِ تاجْوَری بود

Авқоти хуши он буд ки бо дӯст ба сар рафт

اوقاتِ خوش آن بود که با دوست به سر رفت

Боқии ҳама беҳосилӣ ва бехабарӣ буд

باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

Хуш буд лаби обу гулу сабзау насрин

خوش بود لبِ آب و گل و سبزه و نسرین

Афсӯс ки он ганҷи равони раҳгузарӣ буд

افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود

Худро бикаш эй булбул аз ин рашк ки гул ро

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را

Бо боди сабои вақти саҳари ҷилвагарӣ буд

با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود

Ҳар ганҷи саодат ки худо дод ба ҳофиз

هر گنجِ سعادت که خدا داد به حافظ

Аз Ямани дуои шабу вирди саҳарӣ буд

از یُمنِ دعایِ شب و وِردِ سَحَری بود