Чу даст бар сари зулфаши занам ба тоб равад

چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

Вари оштии талабам бо сар итоб равад

ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

Чу моҳи нави раҳи бечорагони назора

چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره

Занад ба гӯшаи абрӯ ва дар ниқоб равад

زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

Шаби шароб харобам кунад ба бедорӣ

شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری

Вагар ба рӯз шикоят кунам ба хоб равад

وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

Тариқи ишқи пурошӯб ва фитнааст эй дил

طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل

Биафтад он ки дар ин роҳ бо шитоб равад

بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

Гадоӣ дар ҷонон ба салтанат мафруш

گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش

Касе зи сояи ин дар ба офтоб равад ?

کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

Саводи номаи мӯии сиёҳ чун тай шуд

سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد

Баёз кам нашавадгар сад интихоб равад

بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

Ҳубобро чу фитад боди нихвати андари сар

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر

Кулоҳи доряши андари сар шароб равад

کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود

Ҳиҷоби роҳи туе ҳофиз аз миён бархез

حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز

Хушо касе ки дар ин роҳ беҳиҷоб равад

خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود