Хушо дилӣ ки мудом аз пай назар наравад

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

Ба ҳар дараш ки бихонанд бехабар наравад

به هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود

Тамаъ дар он лаби ширин накарданами аввалӣ

طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی

Вале чигуна магас аз пай шукр наравад

ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود

Саводи дида ғмдидаҳам ба ашк машавӣ

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی

Ки нақши холи туами ҳаргиз аз назар наравад

که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود

зи ман чу боди сабои буии худ дареғи мадор

ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار

Чаро ки бе сари зулфи туам ба сар наравад

چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود

Дило мабош чунин ҳарзаи гирд ва ҳарҷое

دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجایی

Ки ҳеҷ кори зи пешати бад-ӣн ҳунар наравад

که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

Макун ба чашми ҳақорати нигоҳ дар ман маст

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست

Ки обрӯии шариъати бад-ӣн қадар наравад

که آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود

Ман гадои ҳавас срўқомтӣ дорам

منِ گدا هوس سروقامتی دارم

Ки даст дар камараши ҷуз ба сим ва зар наравад

که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

Ту каз макорими ахлоқи олимии дгарӣ

تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگری

Вафои аҳди ман аз хотират ба дар наравад

وفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود

Сиёҳи номатар аз худ касе наме байнам

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم

Чигуна чун қаламами дӯди дил ба сар наравад

چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود

Ба тоҷи ҳудҳудам аз раҳ мабар ки бози сифед

به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفید

Чу бошаҳ дар пай ҳар сайд мухтасар наравад

چو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود

Биор бодау аввал ба дасти ҳофизи даҳ

بیار باده و اول به دستِ حافظ ده

Ба шарти он ки зи маҷлиси сухан ба дар наравад

به شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود