Чу офтоб май аз машриқ пиёла барояд

چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

зи боғи оризи соқии ҳазор лола барояд

ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید

Насим дар сари гули бишиканади кулолаи сунбул

نسیم در سرِ گُل بشکند کُلالهٔ سنبل

Чу аз миёни чамани буии он кулола барояд

چو از میانِ چمن بویِ آن کُلاله برآید

Ҳикояти шаби ҳиҷрон на он ҳикояти ҳолест

حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیست

Ки шамае з беонаш ба сад рисола барояд

که شَمِّه‌ای ز بَیانش به صد رساله برآید

з гирд хон нигуни фалак тамаъ натавон дошт

ز گِردِ خوانِ نگونِ فلک طمع نتوان داشت

Ки бе малолати сад ғусса , як нўолаҳ барояд

که بی مَلالتِ صد غُصه، یک نَواله برآید

Ба саъй худ натавон баради пай ба гавҳари мақсӯд

به سعیِ خود نتوان بُرد پِی به گوهرِ مقصود

Хаёл бошад кин кор беҳавола барояд

خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

?герат чу Нӯҳи набӣ сабр ҳаст дар ғами тӯфон

گرت چو نوحِ نبی صبر هست در غمِ طوفان

Балои бигардаду ком ҳазорсола барояд

بلا بگردد و کامِ هزارساله برآید

Насими зулфи ту чун бугзарад ба турбати ҳофиз

نسیمِ زلفِ تو چون بگذرد به تربتِ حافظ

зи хоки колбудаши сад ҳазор лола барояд

ز خاکِ کالبدش صد هزار لاله برآید