Абри озории баромади боди наврӯзии вазид

ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید

Ваҷҳ май мехоҳаму мутриб , ки мегуяд расед ?

وَجهِ مِی می‌خواهم و مُطرب، که می‌گوید رسید؟

Шоҳидон дар ҷилва ва ман шармсор кӣса ам

شاهدان در جلوه و من شرمسارِ کیسه‌ام

Бори ишқу муфлисӣ саъбаст , мебояд кашид

بارِ عشق و مُفلسی صَعب است، می‌باید کشید

Қаҳт ҷӯадаст обрӯии худ намебояд фурухт

قَحطِ جُود است آبروی خود نمی‌باید فروخت

Бодау гул аз баҳоии хирқа май бояд харид

باده و گُل از بهایِ خرقه می‌باید خرید

Гўиё хоҳад гушӯд аз давлатами корӣ ки дӯш

گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش

Ман ҳаме кардам дуоу субҳ содиқ ме дамид

من همی‌کردم دعا و صبحِ صادق می‌دمید

Бо лабӣ ва сад ҳазорон ханда омад гул ба боғ

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ

Аз карӣмии гўиё дар гӯшае бӯе шунид

از کریمی گوییا در گوشه‌ای بویی شنید

Доманигар чок шуд дар олами риндӣ чаҳ бок

دامنی گر چاک شد در عالمِ رندی چه باک

Ҷомае дар никномӣ низ мебояд дарид

جامه‌ای در نیکنامی نیز می‌باید درید

Ин латоиф каз лаби лаъли ту ман гуфтам , ки гуфт ?

این لطایف کز لبِ لَعلِ تو من گفتم، که گفت؟

Венаи татовул каз сари зулфи ту ман дидам , ки дид ?

وین تَطاول کز سرِ زلفِ تو من دیدم، که دید؟

Адли султон гар напурсад ҳоли мазлӯмони ишқ

عدلِ سلطان گر نپرسد حالِ مظلومانِ عشق

Гӯшаи гиронро зи осоиши тамаъ бояд бурид

گوشه‌گیران را ز آسایش طمع باید بُرید

Тири ошиқ каш надонам бар дили ҳофиз ки зад

تیرِ عاشق‌کُش ندانم بر دلِ حافظ که زد

Ин қадар донам ки аз шеъри турш хӯн ме чакид

این قَدَر دانم که از شعرِ تَرَش خون می‌چکید