Ало эй тӯтӣ гуё ӣ асрор

الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

Мабодои холии ?ути шукри зи минқор

مبادا خالیَت شَکَّر ز مِنقار

Сарати сабзу дилати хуши боди ҷовид

سَرَت سبز و دلت خوش باد، جاوید

Ки хуш нақшӣ намӯдӣ аз хати ёр

که خوش نقشی نمودی از خطِ یار

Сухан сарбаста гуфтӣ бо ҳарифон

سخن سربسته گفتی با حریفان

Худоро зини муаммо парда бурдор

خدا را زین معما پرده بردار

Ба рӯй мо зан аз соғари гулобӣ

به رویِ ما زن از ساغر گلابی

Ки хоб олӯдаем эй бахти бедор

که خواب‌آلوده‌ایم، ای بختِ بیدار!

Чаҳ раҳ буд ин ки зад дар пардаи мутриб

چه رَه بود این که زد در پرده مطرب؟

Ки мерақсанд бо ҳам масту ҳушёр

که می‌رقصند با هم مست و هشیار

Аз он афюн ки соқӣ дар май афканд

از آن افیون که ساقی در مِی افکند

Ҳарифонро на сар монад на дастор

حریفان را نه سَر مانَد، نه دَستار

Сикандарро намебахшанд обӣ

سِکَندَر را نمی‌بخشند آبی

Ба зӯру зар муяссар нест ин кор

به زور و زر مُیَسَّر نیست این کار

Биёу ҳоли аҳл дард бишинав

بیا و حالِ اهلِ درد بشنو

Ба лафзи андаку маънӣ бисёр

به لفظِ اندک و معنیِ بسیار

Бути чинии адуии дайну дил ҳост

بُتِ چینی عدویِ دین و دل‌هاست

Худовандо дилу дайнами нигаҳи дор

خداوندا دل و دینم نگه دار

Ба мастур ан магӯ асрори мастӣ

به مستور‌ان مگو اسرارِ مستی

Ҳадис ҷон магӯ бо нақши девор

حدیثِ جان مگو با نقشِ دیوار

Ба Ямани давлати Мансури шоҳӣ

به یُمنِ دولتِ منصور شاهی

Илм шуд ҳофизи андари назми ашъор

عَلَم شد حافظ اندر نظمِ اشعار

Худовандӣ ба ҷой бандагон кард

خداوندی به جایِ بندگان کرد

Худовандо зи оФотши нигаҳи дор

خداوندا ز آفاتش نگه دار