Манам ки дида ба дидор дӯст кардам боз

منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز

Чаҳ шукр гӯямат эй корсози бандаи навоз

چه شُکر گویَمَت ای کارسازِ بنده نواز؟

Ниёзманди балои гӯи рух аз ғубор машавӣ

نیازمندِ بلا گو رخ از غبار مَشوی

Ки кимиёӣ муродаст , хоки кӯии ниёз

که کیمیایِ مراد است، خاکِ کویِ نیاز

зи мушкилоти тариқати Аннани мтоб эй дил

ز مشکلاتِ طریقت عِنان مَتاب ای دل!

Ки мард роҳ наяндешад аз нишебу фароз

که مردِ راه نَیَندیشد از نَشیب و فراز

Таҳорат ар на ба хӯн ҷигар кунад ошиқ

طهارت ار نه به خونِ جگر کُنَد عاشق

Ба қавли муфтии ишқаш дуруст нест намоз

به قولِ مُفتیِ عشقش درست نیست نماز

Дар ин мақоми маҷозӣ ба ҷузи пиёлаи мгир

در این مقامِ مجازی به جز پیاله مگیر

Дар ин сарочаи бозича , ғайри ишқи мбоз

در این سراچهٔ بازیچه، غیرِ عشق مَباز

Ба ним бӯсаи дуоеи бихари зи аҳли дилӣ

به نیم‌بوسه دعایی بخر ز اهلِ دلی

Ки кед душманат аз ҷон ва ҷисм дорад боз

که کِیدِ دشمنت از جان و جسم دارد باز

Фиканд замзамаи ишқ дар ҳиҷозу Ироқ

فِکَنْد زمزمهٔ عشق در حجاز و عراق

Навой бонги ғазалҳои ҳофиз аз Широз

نوایِ بانگِ غزل‌هایِ حافظ از شیراز