эй сарви нози ҳасан ки хуш май рӯй ба ноз

ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز

Ушшоқро ба нози ту ҳар лаҳзаи сад ниёз

عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز

Фархундаи боди талъати хубат ки дар азал

فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازل

Бибридаанд бар қади сарвати қабои ноз

بُبْریده‌اند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز

Онро ки буии анбари зулф ту орзӯаст

آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوست

Чун авди гӯ бар оташ савдо бисӯзу соз

چون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز

Парвонаро зи шамъ буд сӯзи дил , вале

پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولی

Бе шамъи оризи ту диламро буд гудоз

بی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز

Сӯфӣ ки бе ту тавба з мекарда буд , дӯш

صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوش

Бишикаст аҳд , чун дар майхона дид боз

بِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز

Аз таъна рақиб нагардад айёри ман

از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من

Чун зар агар баранд маро дар даҳони газ

چون زر اگر برَند مرا در دهانِ گاز

Дил каз тавофи каъбаи Кувайт вуқуф ёфт

دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت

Аз шавқи он ҳарим надорад сари ҳиҷоз

از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز

Ҳар дам ба хӯни дида чаҳ ҳоҷати вузӯ ? чу нест

هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست

Бе тоқи абрӯии ту намози марои ҷавоз

بی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز

Чун бодаи боз бар сар хам рафт кафи занон

چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف‌زنان

Ҳофиз ки дӯш аз лаб соқӣ шунид роз

حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز