Зулфи ошуфта ва хуй кардау хандони лабу маст

زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست

Перҳани чок ва ғазал хону суроҳе дар даст

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

Наргисаши арбадаи ҷӯйу лабаши афсӯси кунон

نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان

Ним шаб , дӯш ба болин ман омад , бинишаст

نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

Сари фарои гӯш ман оварад ба овози ҳазин

سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین

Гуфт : эй ошиқи деринаи ман , хобат ҳаст ?

گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟

Ошиқиро ки чунин бода шабгир диҳанд

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند

Кофари ишқ буд гар нашавад бодаи параст

کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست

Бирав эй зоҳид ва бар дрдкшони хурдаи мгир

برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر

Ки надоданд ҷузи ин тӯҳфа ба мо рӯзи аласт

که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست

Он чаҳ ӯ рехт ба паймона мо нӯшедем

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم

Агар аз хамр биҳиштаст вагар бодаи маст

اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست

Хандаи ҷом майу зулфи гиреҳи гир нигор

خندهٔ جامِ می و زلفِ گره‌گیرِ نگار

эй басои тавба ки чун тавба ҳофиз бишикаст

ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست