эй сабо гар бигузарӣ бар соҳил равад Арас

ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

Бӯсаи зан бар хоки он водӣ ва мишкӣн кун нафас

بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس

Манзили слмӣ ки бодаш ҳар дам аз мо сад салом

منزلِ سَلمی که بادَش هر دَم از ما صد سلام

Пари садои сорибонони бинӣу бонги ҷарас

پُر صدایِ ساربانان بینی و بانگِ جرس

Маҳмил ҷонон бабўс , он гуҳ ба зории арзаи дор

مَحمِلِ جانان ببوس، آن‌گه به زاری عَرضه دار

Каз фироқати сӯхтам эй меҳрбони фарёди рас

کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

Ман ки қавли носеҳонро хўондмии қавли рубоб

من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب

Гӯш молӣ дидам аз ҳиҷрон ки инам панди бас

گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

Ъушрати шаб гир кун , май нӯш кандар роҳи ишқ

عشرتِ شب‌گیر کن، مِی نوش کاندر راهِ عشق

Шаби равонро ошноиҳост бо мейри асас

شَب‌رُوان را آشنایی‌هاست با میرِ عَسَس

Ишқи бозии кор бозӣ нест эй дил ! сар бибоз

عشق‌بازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز

Зон ки гӯй ишқ натавон зад ба чавгони ҳавас

زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس

Дил ба рағбат месипорад ҷон ба чашми масти ёр

دل به رَغبت می‌سپارد جان به چشمِ مستِ یار

Гар чаҳ ҳушёрон надоданд ихтиёри худ ба кас

گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس

Тӯтӣон дар шкрстон Комронӣ ме кунанд

طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی می‌کنند

Ва аз тҳсри даст бар сар мезанад мискини магас

و از تَحَسُّر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

Номи ҳофиз гар барояд бар забони калаки дӯст

نامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست

Аз ҷаноби ҳазрати шоҳам басаст ин мултамис

از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این مُلتَمَس