Фикри булбули ҳама онаст ки гул шуд ёраш

فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش

Гул дар андеша ки чун ишва кунад дар кораш

گُل در اندیشه که چُون عشوه کُنَد در کارش

Дилрабоеи ҳама он нест ки ошиқ бикашанд

دلربایی همه آن نیست که عاشق بِکُشَند

Хоҷа онаст ки бошад ғами хидматкораш

خواجه آن است که باشد غَمِ خدمتکارش

Ҷой онаст ки хӯн мавҷ занад дар дили лаъл

جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعل

Зини тағобун ки хзФ мешаканд бозораш

زین تَغابُن که خَزَف می‌شکند بازارش

Булбул аз файзи гули омухти сухан , вар на набӯд

بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود

Ин ҳамаи қавлу ғазали таъбия дар минқораш

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

эй ки дар кӯчаи маъшуқаи мо май гузарӣ

ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما می‌گُذَری

Бар ҳазар бош , ки сар мешаканд девораш

بر حذر باش، که سر می‌شکند دیوارش

Он сФркрдаҳ ки сад қофилаи дил ҳамраҳ ӯст

آن سفرکرده که صد قافله دل همرهِ اوست

Ҳар куҷо ҳаст худоё ба саломати дораш

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

Суҳбати офиятат гарчи хуш афтод эй дил

صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل

Ҷониби ишқ азизаст , Фрўмгзорш

جانبِ عشق عزیز است، فرومگذارش

Сӯфии сархуш аз ин даст ки каҷ кард кулоҳ

صوفیِ سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

Ба ду ҷом дигар ошуфта шавад дастораш

به دو جامِ دگر آشفته شود دستارش

Дили ҳофиз ки ба дидори ту хугар шуда буд

دلِ حافظ که به دیدارِ تو خوگر شده بود

Нозпрўрд висоласт , мҷуи озораш

نازپروردِ وصال است، مجو آزارش