Хушо Широзу вазъ бе мисолаш

خوشا شیراز و وضعِ بی‌مثالش

Худовандо нигаҳи дор аз заволаш

خداوندا نگه دار از زَوالش

зи рукни ободи мо сад лавҳаши аллоҳ

ز رکن آباد ما صد لوحش الله

Ки умр Хизр мебахшад зулолаш

که عمرِ خضر می‌بخشد زلالش

Миёни ҷъФрободу мусалло

میانِ جعفرآباد و مُصَلّا

Абиромез меояд шимолаш

عبیرآمیز می‌آید شِمالش

Ба Ширози ойу файзи рӯҳи қудсӣ

به شیراز آی و فیضِ روحِ قدسی

Биҷавӣ аз мардуми соҳиби камолаш

بجوی از مردمِ صاحب کمالش

Ки номи қанди мисрии баради онҷо ?

که نامِ قند مصری برد آنجا؟

Ки ширинон надоданд инфеъолаш

که شیرینان ندادند اِنفِعالش

Сабо зон лўлии шангули сармаст

صبا زان لولیِ شنگولِ سرمست

Чаҳ дории огаҳӣ ? чунаст ҳолаш ?

چه داری آگهی؟ چون است حالش؟

Гар он ширини писари хӯнами бирезад

گر آن شیرین پسر خونم بریزد

Дило чун шер модар кун ҳалолаш

دلا چون شیرِ مادر کن حلالش

Макун аз хоби бедорами худо ро

مکن از خواب بیدارم خدا را

Ки дорам хилватии хуш бо хаёлаш

که دارم خلوتی خوش با خیالش

Чаро ҳофиз чу метарсидӣ аз ҳиҷр

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر

Накардӣ шукри айёми висолаш ?

نکردی شُکرِ ایامِ وصالش؟