ё раби ин навгули хандон ки супурдӣ ба маниш

یا رب این نوگُلِ خندان که سپردی به مَنَش

намесипорам ба ту аз чашми ҳасуди чаманаш

می‌سپارم به تو از چشمِ حسودِ چَمَنَش

Гарчи аз кӯии вафои гашт ба сад марҳалаи давр

گرچه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دور

Даври боди офати даври фалак аз ҷону таниш

دور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَش

Гар ба сарманзили слмии рисӣ эй боди сабо

گر به سرمنزل سلمی رَسی ای بادِ صبا

Чашм дорам ки саломӣ барисоне зи маниш

چشم دارم که سلامی برسانی ز مَنَش

Ба адаби нофа гушойӣ кун аз он зулфи сиёҳ

به ادب نافه گشایی کن از آن زلفِ سیاه

Ҷои дилҳои азизаст ба ҳам бар мазанаш

جای دل‌های عزیز است به هم بر مَزَنَش

Гӯи дилами ҳақи вафо бо хат ва холат дорад

گو دلم حقِّ وفا با خط و خالت دارد

Муҳтарами дор дар он турраи ънбршкнш

محترم دار در آن طُرِّهٔ عَنبرشِکَنَش

Дар мақомӣ ки ба ёди лаб ӯ ме нӯшанд

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند

Сифлаи он маст , ки бошад хабар аз хештанаш

سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش

Арзу мол аз дар майхона нишоед андӯхт

عِرض و مال از درِ میخانه نشاید اندوخت

Ҳар ки ин об хӯрд рахт ба дарё фиканаш

هر که این آب خورَد رَخْت به دریا فِکَنَش

Ҳар ки тарсади з малоланда ишқаш на ҳалол

هر که ترسد ز ملال اندُهِ عشقش نه حلال

Сари моу қадамаш ё лаби моу даҳанаш

سَرِ ما و قدمش یا لبِ ما و دهنش

Шеъри ҳофизи ҳамаи байти алғзл маърифат аст

شعرِ حافظ همه بیتُ الْغَزَلِ معرفت است

Офарин бар нафаси дилкашу лутфи суханаш

آفرین بر نَفَسِ دلکَش و لطفِ سخنش