Маҷмаъи хӯбӣ ва лутфаст изор чу мааш

مَجمَعِ خوبی و لطف است عِذار چو مَهَش

Лекинаши меҳр ва вафо нест худоё бидиҳаш

لیکَنَش مِهر و وفا نیست خدایا بِدَهَش

Дилбарами шоҳид ва Тифласт ва ба бозии рӯзӣ

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی

Бикашади зорам ва дар шаръ набошад гунаҳи ш

بِکُشد زارم و در شرع نباشد گُنَهَش

Ман ҳамон ба ки аз ӯ нек нигаҳ дорам дил

من همان بِه که از او نیک نگه دارم دل

Ки баду неки надидаи сет ва надорад нигаҳи ш

که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نِگَهَش

Буии шер аз лаб ҳамчун шукраш ме ояд

بویِ شیر از لبِ همچون شِکَرَش می‌آید

Гарчи хӯн мечакад аз шеваи чашми сияҳи ш

گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشمِ سیَهَش

Чордаҳи солаи бутии чобук ширин дорам

چارده ساله بُتی چابُکِ شیرین دارم

Ки ба ҷони ҳалқа ба гӯшаст , маи чордаҳи ш

که به جان حلقه به گوش است مَهِ چاردَهَش

Аз паии он гули наврустаи дили мо ёрб

از پِی آن گُلِ نورُستِه دلِ ما یارب

Худ куҷо шуд ки надидем дар ин чанд гуҳи ш

خود کجا شد که ندیدیم در این چند گَهَش؟

Ёри дилдори ман ар қалби бад-ӣн сон шаканд

یارِ دلدارِ من ار قلب بدین سان شِکَنَد

Бабради зуд ба ҷондории худ Подшаҳи ш

بِبَرَد زود به جانداریِ خود پادشهَش

Ҷон ба шукрона кунам сарфгар он дона дар

جان به شکرانه کنم صرف گَر آن دانهٔ دُر

Садафи синаи ҳофиз буд оромгаҳи ш

صدفِ سینهٔ حافظ بُوَد آرامگَهَش