Моро зи хаёли ту чаҳ пурвой шаробаст ?

ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟

Хами гӯи сари худ гир , ки хмхонаҳ хароб аст

خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

Гар хамр биҳишт аст бирезед ки бе дӯст

گر خَمر بهشت است بریزید که بی دوست

Ҳар шарбати ъзбм ки диҳӣ , айн азоб аст

هر شَربَتِ عَذبَم که دهی، عینِ عذاب است

Афсӯс ки шуд дилбар ва дар дидаи гирён

افسوس که شُد دلبر و در دیدهٔ گریان

Таҳрири хаёли хат ӯ нақш бар об аст

تحریرِ خیالِ خطِ او نقشِ بر آب است

Бедори шӯ эй дида ки эмин натавон буд

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود

Зини сайли дамодам ки дар ин манзил хоб аст

زین سیلِ دمادم که در این منزلِ خواب است

Маъшӯқ аён мегузарад бар ту , валикин

معشوق عیان می‌گذرد بر تو، ولیکن

Ағёр ҳаме бинад аз он баста ниқоб аст

اغیار همی‌بیند از آن بسته نقاب است

Гул бар рухи рангини ту то лутф арақ дид

گل بر رخِ رنگین تو تا لطفِ عرق دید

Дар оташи шавқ аз ғами дил , ғарқ гулоб аст

در آتشِ شوق از غمِ دل، غرقِ گلاب است

Сабзаст дару дашти биё то нагузорем

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم

Даст аз сари обӣ ки ҷаҳони ҷумла сароб аст

دست از سرِ آبی که جهان جمله سراب است

Дар кунҷи димоғами матлаби ҷои насиҳат

در کُنجِ دِماغم مطلب جای نصیحت

ки ин гӯшаи пар аз замзамаи чанг ва рубоб аст

کـ‌این گوشه پر از زمزمهٔ چنگ و رَباب است

Ҳофиз чаҳ шуд ар ошиқ ва риндасту назарбоз

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز

Баси таври аҷаби лозими айём шабоб аст

بس طُورِ عجب لازمِ ایامِ شباب است