Зулфати ҳазор дил ба яке тора мӯ бибаст

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

Роҳи ҳазор чорагар аз чор сӯ бибаст

راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

То ошиқон ба буи насимаш диҳанд ҷон

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

Багушӯд нофае ва дар орзӯ бибаст

بگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست

Шайдо аз он шудам кинигорам чу моҳи нав

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو

Абрӯ намӯду ҷилва гарӣ кард ва рӯ бибаст

ابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

Соқӣ ба чанд ранг , май андари пиёлаи рехт

ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریخت

Ин нақшҳо нигар ки чаҳ хуш дар каду бибаст

این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست

ё раб чаҳ ғамза кард суроҳе ки хӯни хам

یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُم

Бо наъраҳои қлқлши андар гулӯ бибаст

با نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست

Мутриб чаҳ пардаи сохт ки дар пардаи самоъ

مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماع

Бар аҳли ваҷду ҳол , дарҳои ва ҳў бибаст

بر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست

Ҳофиз ! ҳар он ки ишқ наварзеду васли хост

حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواست

Эҳроми тўФи каъбаи дил бевузӯ бибаст

احرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست