Толеъ агар мадад диҳад , доманаш оварам ба каф

طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف

Гар бикашам зиҳии тараб , вари бикашади зиҳии шараф

گر بکِشم زهی طرب، ور بکُشد زهی شرف

Тарафи карами з кас набаст , ин дили пари умеди ман

طرْفِ کرَم ز کَس نبست، این دلِ پُر امیدِ من

Гар чаҳ сухани ҳамеи барад , қиссаи ман ба ҳар тараф

گر چه سخن همی بَرَد، قصهٔ من به هر طرف

Аз хами абрӯии туам , ҳеҷ гушоишӣ нашуд

از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد

Ваа ки дар ин хаёли каҷ , умр азиз шуд талаф

وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف

Абрӯии дӯст кӣ шавад дасткаши хаёли ман ?

ابرویِ دوست کِی شود، دست‌کشِ خیالِ من؟

Кас назада сет аз ин камони тири мурод бар ҳадаф

کس نزده‌ست از این کمان، تیرِ مراد بر هدف

Чанд ба нози пурварами меҳр батон сангдил

چند به ناز پرورم، مِهرِ بُتانِ سنگ‌دل

Ёд падар намекунанд ин писарони нохалаф

یادِ پدر نمی‌کنند، این پسرانِ ناخلف

Ман ба хаёли зоҳидӣ гӯша нишину турфаи он к

من به خیالِ زاهدی، گوشه‌نشین و طُرفه آنک

Мғбчаҳ эй з ҳар тараф мезанадам ба чангу даф

مُغْبَچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دف

Бехабаранд зоҳидӣ , нақш бихону лотқл

بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتَقُل

Масти раёсати мӯҳтасиб , бода бидиҳу лотхФ

مستِ ریاست، محتسب، باده بده و لاتَخَف

Сӯфии шаҳри байн ки чун луқма шубҳа ме хӯрд

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شُبهه می‌خورد

Пордмши дарози боди он ҳайвони хуши алаф

پاردُمَش دراز باد، آن حَیَوانِ خوش علف

Ҳофиз агар қадами занӣ дар раҳи хонадон ба сидқ

حافظ اگر قدم زنی، در رَهِ خاندان به صِدق

Бадарға раҳат шавад ҳиммати шаҳнаи Наҷаф

بدرقهٔ رهت شود، همتِ شَحنِهٔ نجف