Дӯши бемории чашми ту бабрад аз дастам

دوش بیماری چشم تو بِبُرد از دستم

Лекин аз лутфи лабати сӯрати ҷон май бастам

لیکن از لطفِ لبت صورتِ جان می‌بستم

Ишқи ман бо хати мишкӣни ту имрӯзӣ нест

عشق من با خَطِ مشکین تو امروزی نیست

Дайргоҳаст каз ин ҷоми ҳилолии мастам

دیرگاه است کز این جامِ هِلالی مستم

Аз саботи худами ин нукта хуш омад ки ба ҷавр

از ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جور

Дар сари кӯии ту аз пои талаби нншстм

در سرِ کویِ تو از پایِ طلب ننشَستم

Офияти чашми мадор аз ман майхона нишин

عافیت چشم مدار از منِ میخانه‌نشین

Ки дам аз хизмат риндон задаам то ҳастам

که دَم از خدمتِ رندان زده‌ام تا هستم

Дар раҳи ишқ аз он сӯии фанои сад хатар аст

در رَهِ عشق از آن سویِ فنا صد خطر است

То нагӯйӣ ки чу умрам ба сар омад рустам

تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رَستم

Баъд аз инам чаҳ ғам аз тир каҷ андоз ҳасуд

بعد از اینم چه غم از تیرِ کج اندازِ حسود

Чун ба маҳбӯби камони абрӯии худ пайвастам

چون به محبوبِ کمان ابرویِ خود پیوستم

Бӯса бар дарҷи ақиқи ту ҳалоласт маро

بوسه بر دُرجِ عقیقِ تو حلال است مرا

Ки ба афсӯсу ҷафои меҳр вафо нишкастам

که به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشکستم

Санамӣ лашкарем ғорат дил кард ва бирафт

صنمی لشکریَم غارتِ دل کرد و بِرَفت

Оҳ агар ъотФт шоҳ нагирад дастам

آه اگر عاطِفَتِ شاه نگیرد دستم

Ртбти дониши ҳофиз ба фалак бар шуда буд

رُتبَتِ دانشِ حافظ به فلک بَر شده بود

Кард ғами хории шамшоди баландати пастам

کرد غم‌خواریِ شمشادِ بلندت پَستم