Гарчи афтод зи зулфаши гиреҳӣ дар корам

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

Ҳамчунон чашми кушод аз карамаш ме дорам

همچُنان چشمِ گشاد از کَرَمَش می‌دارم

Ба тараб ҳамл макун сурхӣ рӯем ки чу ҷом

به طَرَب حمل مَکُن سرخیِ رویم که چو جام

Хӯни дили акс бурун медиҳад аз рухсорам

خونِ دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

Пардаи мутрибам аз даст бурун хоҳад барад

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد

Оҳ агар зон ки дар ин парда набошад боРом

آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

Посбони ҳарами дил шудаам шаби ҳамаи шаб

پاسبانِ حرمِ دل شده‌ام شب همه شب

То дар ин пардаи ҷузи андеша ӯ нагузорам

تا در این پرده جز اندیشه او نَگْذارم

Манам он шоири соҳир ки ба афсуни сухан

منم آن شاعرِ ساحر که به افسونِ سخن

Аз неи калак , ҳамаи қанду шукр май боРом

از نِیِ کِلک، همه قند و شِکَر می‌بارم

Дидаи бахт ба афсона ӯ шуд дар хоб

دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب

Кӯи насимии зи аноят ки кунад бедорам ?

کو نسیمی ز عنایت که کُنَد بیدارم؟

Чун туро дар гузар эй ёр намеёрам дид

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید

Бо ки гӯям ки бигӯед суханӣ бо ёрам ?

با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟

Дӯш мегуфт ки ҳофизи ҳама рӯйасту риё

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا

Биҷуз аз хок дараш бо ки буд бозорам ?

بجز از خاکِ درش با که بُوَد بازارم؟