Мазан бар дили зи нӯки ғамзаи тирам

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

Ки пеши чашми беморати бимирам

که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم

Нассоби ҳасан дар ҳад камол аст

نِصاب حُسن در حدِّ کمال است

Закотами даҳ ки мискину фақирам

زکاتم دِه که مسکین و فقیرم

Чу Тифлон то кӣ эй зоҳид , фиребӣ

چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی

Ба себи бӯстону шаҳду шерам

به سیبِ بوستان و شهد و شیرم

Чунон пар шуд фазои сина аз дӯст

چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست

Ки фикри хеш гум шуд аз замирам

که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم

Қадаҳ пар кун ки ман дар давлати ишқ

قدح پُر کن که من در دولتِ عشق

Ҷўонбхти ҷаҳонам гарчи перам

جوانبخت جهانم گرچه پیرم

Қарорӣ бастаам бо май фурӯашон

قراری بسته‌ام با مِی فروشان

Ки рӯзи ғам ба ҷуз соғар нагирам

که روزِ غم به جز ساغر نگیرم

Мабодои ҷузи ҳисоби мутриб ва май

مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی

Агар нақшӣ кашад калаки дабирам

اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم

Дар ин ғавғо ки каси касро напурсад

در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد

Ман аз пери Муғони миннат пазирам

من از پیرِ مُغان منّت پذیرم

Хушо он дам каз истиғнои мастӣ

خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی

Фароғат бошад аз шоҳу вазирам

فَراغت باشد از شاه و وزیرم

Ман он мурғам ки ҳар шому саҳаргоҳ

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

зи бом арш меояд сафирам

ز بامِ عرش می‌آید صَفیرم

Чу ҳофизи ганҷ ӯ дар сина дорам

چو حافظ گنج او در سینه دارم

Агарчӣ муддаӣ бинад ҳақирам

اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم