Чаро на дар паии азми диёр худ бошам

چرا نه در پِیِ عزمِ دیارِ خود باشم

Чаро на хоки сари кӯии ёр худ бошам

چرا نه خاکِ سرِ کویِ یارِ خود باشم

Ғами ғарибӣу ғурбат чу бар наме тобам

غمِ غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم

Ба шаҳри худ рӯму шаҳриёр худ бошам

به شهرِ خود رَوَم و شهریارِ خود باشم

зи муҳаррамони саропарда висол шавам

ز مَحرمان سراپردهٔ وصال شَوَم

зи бандагони худовандгор худ бошам

ز بندگانِ خداوندگارِ خود باشم

Чу кори умр на пайдост бории он аввалӣ

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی

Ки рӯзи воқеаи пешнигор худ бошам

که روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم

зи дасти бахти гарони хобу кор бе сомон

ز دستِ بختِ گران‌خواب و کارِ بی‌سامان

Гарм буд гилае , роздор худ бошам

گَرَم بُوَد گِلِه‌ای، رازدارِ خود باشم

Ҳамеша пешаи ман ошиқӣу риндӣ буд

همیشه پیشهٔ من عاشقی و رندی بود

Дигар бакӯшаму машғӯли кор худ бошам

دگر بکوشم و مشغولِ کارِ خود باشم

Буд ки лутфи азал раҳнамӯн шавад ҳофиз

بُوَد که لطفِ ازل رهنمون شود حافظ

Вагарна то ба абади шармсор худ бошам

وگرنه تا به ابد شرمسارِ خود باشم