Ман на он риндам ки тарки шоҳид ва соғар кунам
من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم
Мӯҳтасиб донад ки ман ин корҳо камтар кунам
محتسب داند که من این کارها کمتر کنم
Ман ки айби тавба корон карда бошам борҳо
من که عیبِ توبهکاران کرده باشم بارها
Тавба аз май вақти гул девона бошам гар кунам
توبه از مِی وقتِ گُل دیوانه باشم گر کنم
Ишқи дурдонаи сет ва ман ғаввосу дарёи майкада
عشق دردانهست و من غَوّاص و دریا میکده
Сари Фрўбрдм дар он ҷо то куҷои сари бркнм
سر فروبُردم در آن جا تا کجا سر بَرکُنم
Лолаи соғаргиру наргиси маст ва бар мо номи фисқ
لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نامِ فِسق
Доварӣ дорам басӣ ё раб , киро довар кунам ?
داوری دارم بسی یا رب، که را داور کنم؟
Бозкши як дами Аннан эй тарки шаҳрошӯби ман
بازکَش یک دَم عِنان ای تُرکِ شهرآشوبِ من
То зи ашку чеҳраи роҳати пари зар ва гавҳар кунам
تا ز اشک و چهره راهت پُر زر و گوهر کنم
Ман ки аз ёқӯту лаъл ашк дорам ганҷ ҳо
من که از یاقوت و لَعلِ اشک دارم گنجها
Кӣ назар дар файзи хуршед блндохтр кунам
کِی نظر در فیضِ خورشیدِ بلنداختر کنم
Чун сабои маҷмӯъаи гулро ба оби лутфи шаст
چون صبا مجموعهٔ گل را به آبِ لطف شست
Каҷ дилам хон ,гар назар бар сафҳа дафтар кунам
کج دلم خوان، گر نظر بر صفحهٔ دفتر کنم
Аҳду паймони фалакро нест чандон эътибор
عهد و پیمانِ فلک را نیست چندان اعتبار
Аҳд бо паймонаи бандам , шарт бо соғар кунам
عهد با پیمانه بندم، شرط با ساغَر کُنم
Ман ки дорам дар гадои ганҷи султонӣ ба даст
من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست
Кӣ тамаъ дар гардиши гардуни дун парвар кунам
کِی طمع در گردشِ گردونِ دونپَرور کنم
Гар чаҳ гирдолӯди фақрам , шарми бод аз ҳамтем
گر چه گَردآلودِ فقرم، شرم باد از همتم
Гар ба оби чашмаи хуршеди доман тар кунам
گر به آبِ چشمهٔ خورشید دامن تَر کنم
Ошиқонрогар дар оташ май писандади лутфи дӯст
عاشقان را گر در آتش میپسندد لطفِ دوست
Танги чашмамгар назар дар чашма кавсар кунам
تنگ چشمم گر نظر در چشمهٔ کوثر کنم
Дӯши лаълаши ишва Эй медод ҳофизро , вале
دوش لعلش عشوهای میداد حافظ را، ولی
Ман на онам каз ваии ин афсонаҳо бовар кунам
من نه آنم کز وی این افسانهها باور کنم