Дӯши савдоӣ Рахш гуфтам зи сар берун кунам

دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

Гуфт кӯи занҷир ? то тадбири ин маҷнӯн кунам

گفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم

Қоматашро сарв гуфтам , сар кашид аз ман ба хашм

قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم

Дӯстон аз рост май ранҷаднигорам , чун кунам ?

دوستان از راست می‌رَنجَد نِگارم، چون کنم؟

Нукта носанҷида гуфтам длброи маъзӯри дор

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

Ишвае фармой то ман табъро мавзун кунам

عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

Зрдрўиӣ май кашам зон табъи нозук , бе гуноҳ

زردرویی می‌کَشَم زان طبعِ نازک، بی‌گناه

Соқио ҷомӣ бидиҳ то чеҳраро гулгун кунам

ساقیا جامی بده تا چهره را گُلگون کنم

эй насими манзили Лайлии худоро то ба кӣ

ای نسیمِ منزلِ لیلی خدا را تا به کی

Рубъро барҳами занам , атлолро Ҷайҳун кунам

رَبع را برهم زنم، اَطلال را جیحون کنم

Ман ки раҳи барадам ба ганҷи ҳасан бе поёни дӯст

من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایان دوست

Сад гадои ҳамчуи худро баъд аз ин қорун кунам

صد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم

эй маи соҳиби қирон , аз бандаи ҳофиз ёд кун

ای مَهِ صاحب قران، از بنده حافظ یاد کن

То дуои давлати он ҳасан рӯзафзӯн кунам

تا دعایِ دولتِ آن حُسنِ روزافزون کنم