Ба азми тавба саҳар гуфтам истихора кунам

به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

Баҳори тавба шикан мерасад чаҳ чора кунам ?

بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کُنم؟

Сухан дуруст бигӯям наметавонам дид

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید

Ки мехуранд ҳарифон ва ман назора кунам

که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم

Чу ғунча бо лаби хандон ба ёди маҷлиси шоҳ

چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه

Пиёлаи гирам ва аз шавқ , ҷома пора кунам

پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

Ба даври лолаи димоғи маро алоҷ кунед

به دورِ لاله دماغِ مرا عِلاج کنید

Гар аз миёнаи базми тараб канора кунам

گر از میانهٔ بزمِ طَرَب کناره کنم

з рӯй дӯсти маро чун гули муроди шкФт

ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت

Ҳаволаи сари душман ба санг хора кунам

حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم

Гадоӣ майкадаам , лек вақти мастии байн

گدایِ میکده‌ام، لیک وقتِ مستی بین

Ки ноз бар фалаку ҳукм бар ситора кунам

که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

Маро ки нест раҳу расми луқмаи парҳезӣ

مرا که نیست رَه و رسمِ لقمه‌پرهیزی

Чаро маломати ринд шробхўораҳ кунам

چرا ملامتِ رندِ شراب‌خواره کنم

Ба тахт гул бинишонам бутӣ чу султонӣ

به تختِ گُل بنشانم بُتی چو سلطانی

зи сунбулу саманаш , сози тавқ ва ёра кунам

ز سنبل و سَمَنش، سازِ طوق و یاره کنم

зи бода хӯрдани пинҳон малул шуд ҳофиз

ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ

Ба бонги барбату не , розаш ошкора кунам

به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم