Гар аз ин манзили вайрон ба сӯии хонаи рӯм

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

Дигар он ҷо ки рӯми оқилу фарзонаи рӯм

دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم

Зини сафаргар ба саломат ба ватани бози расм

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم

Назр кардам ки ҳам аз роҳ ба майхонаи рӯм

نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

То бигӯям ки чаҳ кашфам шуд аз ин сайру сулӯк

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک

Ба дар савмиъа бо барбату паймонаи рӯм

به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم

Ошноёни раҳи ишқи гарм хӯн бихӯранд

آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند

Ноксмгар ба шикояти сӯии бегонаи рӯм

ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم

Баъд аз ин дасти ману зулф чу занҷир нигор

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار

Чанд ва чанд аз паии коми дили девонаи рӯм

چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم

Гар бубинами хами абрӯӣ чу миҳробаши боз

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز

Саҷда шукр кунам ва аз паии шукронаи рӯм

سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم

Хуррами он дам ки чу ҳофиз ба таваллои вазир

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر

Сархуш аз майкада бо дӯст ба кошонаи рӯм

سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم