Он ки помол ҷафо кард чу хоки роҳам

آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

Хок май бӯсаму узр қадамаш ме хоҳам

خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم

Ман на онам ки зи ҷавр ту бинолам , ҳошо

من نه آنم که ز جورِ تو بِنالم، حاشا

Бандаи муътақиду чокари дўлтхўоҳм

بندهٔ معتقد و چاکرِ دولتخواهم

Бастаам дар хами гесуии ту умеди дароз

بسته‌ام در خَمِ گیسویِ تو امّیدِ دراز

Он мабодо ки кунад дасти талаби кӯтоҳам

آن مبادا که کُنَد دستِ طلب کوتاهم

Зарраи хокам ва дар кӯии туами ҷой хуш аст

ذَرّهٔ خاکم و در کویِ توام جای خوش است

Тарсам эй дӯст ки бодии бабрад ногоҳам

ترسم ای دوست که بادی بِبَرَد ناگاهم

Пери майхонаи саҳари ҷоми ҷаҳон байнам дод

پیرِ میخانه سَحَر جامِ جهان‌بینم داد

Ва андари он оина аз ҳасан ту кард огоҳам

و اندر آن آینه از حُسنِ تو کرد آگاهم

Сӯфии савмиъаи олами қудсами лекин

صوفیِ صومعهٔ عالَمِ قُدسَم لیکن

Ҳолиё дайр Муғонаст ҳўолтгоҳм

حالیا دیرِ مُغان است حوالتگاهم

Бо ман роҳ нишин хезу сӯии майкадаи ой

با منِ راه‌نشین خیز و سوی میکده آی

То дар он ҳалқа бибинӣ ки чаҳ соҳиби ҷоҳам

تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

Маст бигузаштӣ ва аз ҳофизат андеша набӯд

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

Оҳ агар домани ҳасан ту бигирад оҳам

آه اگر دامنِ حُسنِ تو بگیرد آهم

Хушам омад ки саҳари хусрав ховар ме гуфт

خوشم آمد که سحر خسروِ خاور می‌گفت

Бо ҳамаи Подшаҳии бандаи тўроншоҳм

با همه پادشهی بندهٔ تورانشاهم