Мо бе ғамони масти дил аз даст дода ем

ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم

Ҳам рози ишқ ва ҳам нафаси ҷом бода ем

هم‌رازِ عشق و هم‌نفسِ جامِ باده‌ایم

Бар мо басии камон маломат кашида анд

بر ما بسی کمانِ ملامت کشیده‌اند

То кори худ зи абрӯии ҷонон кушода ем

تا کارِ خود ز ابرویِ جانان گشاده‌ایم

эй гули ту дӯши доғ сабӯҳӣ кашида Эй

ای گُل تو دوش داغِ صَبوحی کشیده‌ای

Мо он шақоӣқем ки бо доғ зода ем

ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم

Пери Муғони зи тавбаи могар малул шуд

پیرِ مُغان ز توبهٔ ما گر ملول شد

Гӯи бода соф кун ки ба узр истода ем

گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم

Кор аз ту меравад , мададӣ эй далели роҳ

کار از تو می‌رود، مددی ای دلیلِ راه

КонсоФ май диҳему зи роҳ аўФтодаҳ ем

کانصاف می‌دهیم و ز راه اوفتاده‌ایم

Чун лола май мубину қадаҳ дар миёни кор

چون لاله، مِی مبین و قَدَح در میانِ کار

Ин доғи байн ки бар дили хунин ниҳода ем

این داغ بین که بر دلِ خونین نهاده‌ایم

Гуфтӣ ки ҳофизи ин ҳамаи ранг ва хаёл чист

گفتی که «حافظ این همه رنگ و خیال چیست؟!»

Нақши ғалати мубин ки ҳамон лавҳ сода ем

نقشِ غلط مَبین که همان لوحِ ساده‌ایم