Борҳо гуфтааму бор дигар ме гӯям

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

Ки ман длшдаҳи ин раҳ на ба худ май пўим

که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

Дар пас оинаи тӯтӣ сифатам дошта анд

در پس آینه طوطی‌صفتم داشته‌اند

Он чаҳ устод азал гуфт бигӯ ме гӯям

آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

Ман агар хорам вагар гули чаман ороӣ ҳаст

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست

Ки аз он даст ки ӯ мекашадам ме рӯем

که از آن دست که او می‌کِشدم، می‌رویم

Дӯстони айби ман бедил ҳайрон макунед

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید

Гавҳарӣ дораму соҳиб назарӣ ме ҷӯям

گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

Гарчи бо далқи муламмаъ май гулгун айб аст

گر چه با دلق ملمع، مِیِ گلگون عیب است

Макунам айб каз ӯ ранг риё ме шавем

مکنم عیب کَزو رنگِ ریا می‌شویم

Хандау гиряи ушшоқи з ҷое дигар аст

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است

намесароем ба шабу вақт саҳар ме мӯем

می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

Ҳофизам гуфт ки хок дар майхонаи мбўӣ

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»

Гӯ макун айб ки ман машк хутан ме бӯем

گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»