Фотиҳае чу омадӣ , бар сари хаста Эй бихон

فاتحه‌ای چو آمَدی بَر سَر خَسته‌ای بخوان

Лаб бигушо ки медиҳад , лаъли лабат ба мурдаи ҷон

لَب بُگُشا که می‌دَهَد لَعلِ لَبَت به مُرده جان

Он ки ба пурсиш омад ва , фотиҳа хонд ва ме равад

آن که به پُرسش آمَد و فاتحه خواند و می‌رَوَد

Гӯи нафасӣ ки рӯҳро , мекунам аз пеши равон

گو نَفَسی که روح را می‌کُنَم از پِیَش رَوان

эй ки табиби хастае , рӯй забон ман бибин

ای که طَبیبِ خَسته‌ای، رویِ زَبان مَن بِبین

Кин даму дӯд синаам , бор диласт бар забон

کـاین دَم و دودِ سینه‌ام، بارِ دل اَست بَر زَبان

Гарчи таби устихони ман , кард зи меҳри гарм ва рафт

گرچه تَبْ اُستُخوانِ مَن کرد زِ مِهرْ گرم و رَفت

Ҳамчу табам намеравад , оташи меҳр аз устихон

همچو تَبَم نمی‌رَوَد آتشِ مِهر از اُستُخوان

Ҳоли дилами зи холи ту , ҳаст дар оташаши ватан

حالِ دِلَم زِ خالِ تو هَست دَر آتَشَش وَطن

Чашмам аз он ду чашми ту , хаста шудаи сету нотавон

چَشمم از آن دو چَشمِ تو خسته شُده‌ست و ناتَوان

Бозншони ҳароратам , зи оби ду дида ва бибин

بازنِشانْ حَرارَتَم ز آبِ دو دیده و ببین

Набзи маро ки медиҳад , ҳеҷ зи зиндагии нишон

نَبضِ مَرا که می‌دَهَد هیچ زِ زندگی نِشان

Он ки мудом шишаам , аз пай айш дода аст

آن که مُدام شیشه‌ام از پِی عیش داده اَست

Шишаам аз чаҳ май барад , пеши табиб ҳар замон ?

شیشه‌ام از چه می‌بَرَد پیشِ طَبیبْ هَر زَمان؟

Ҳофиз аз оби зиндагӣ , шеър ту дод шарбатам

حافظ از آبِ زندگی شعرِ تو داد شَربَتَم

Тарк табиб кун биё , нусха шарбатам бихон

تَرکِ طَبیب کُن بیا نُسخهٔ شَربَتَم بِخوان