Гулбаргро зи сунбули мишкӣн ниқоб кун

گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

Яъне ки рух бапушу ҷаҳонӣ хароб кун

یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن

БФшони арақи зи чеҳрау атрофи боғ ро

بِفْشان عَرَق ز چهره و اطرافِ باغ را

Чун шишаҳои дидаи мо пургулоб кун

چون شیشه‌هایِ دیدهٔ ما پُرگُلاب کُن

Айёми гул чу умр ба рафтан шитоб кард

اَیّامِ گُل، چو عمر به رفتن شتاب کرد

Соқӣ ба даври бодаи гулгун шитоб кун

ساقی به دورِ بادهٔ گلگون، شتاب کُن

Бигушо ба шеваи наргиси пурхоби маст ро

بُگْشا به شیوه، نرگسِ پُرخوابِ مست را

Вази рашки чашми наргиси раъно ба хоб кун

وز رَشک، چَشمِ نرگسِ رَعنا به خواب کن

Буи бунафша бишинаву зулфнигор гир

بویِ بنفشه بشنو و زُلْفِ نگار گیر

Бингар ба ранги лолау азм шароб кун

بِنْگَر به رنگِ لاله و عَزْمِ شراب کُن

Зонҷо ки расму одати ошиқ кашӣ туаст

زآن جا که رسم و عادتِ عاشق‌کشی توست

Бо душманони қадаҳи каш ва бо мо итоб кун

با دشمنان، قَدَح کَش و با ما عِتاب کُن

Ҳамчун ҳубоби дида ба рӯй қадаҳи гушой

همچون حُباب، دیده به رویِ قَدَح گُشای

Венаи хонаро қиёси асос аз ҳубоб кун

وین خانه را قیاسِ اساس از حُباب کُن

Ҳофизи висол май талабад аз раҳи дуо

حافظ وِصال می‌طَلَبَد از رهِ دُعا

ё раби дуои хастаи дилон мустаҷоб кун

یا رب! دعایِ خسته‌دلان، مُسْتَجاب کُن