Алмнаҳи ллаҳ ки дар майкада боз аст

اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

Зон рӯ ки маро бар дар ӯ рӯй ниёз аст

زان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز است

Хамҳо ҳама дар ҷӯш ва хурӯшанд зи мастӣ

خُم‌ها، همه در جوش و خُروش‌اند ز مَسْتی

Ваон май ки дар он ҷост ҳақиқат на муҷоз аст

وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مَجاز است

Аз ваии ҳамаи мастӣ ва ғурурасту такаббур

از وی، همه، مَسْتی و غُرور است و تَکَبُّر

Вази мо ҳамаи бечорагӣу аҷз ва ниёз аст

وز ما همه بیچارگی و عَجْز و نیاز است

Розӣ ки бар ғайр нагуфтем ва нагӯем

رازی که بَرِ غیر نگفتیم و نگوییم

Бо дӯсти бигӯем ки ӯ муҳаррам роз аст

با دوست بگوییم که او مَحْرَمِ راز است

Шарҳи шикани зулфи хами андари хами ҷонон

شَرْحِ شِکَنِ زُلْفِ خَم اندر خَمِ جانان

Кӯтаҳ натавон кард ки ин қисса дароз аст

کوتَه نَتَوان کرد که این قِصِّه، دراز است

Бори дили маҷнӯну хами турраи Лайлӣ

بارِ دِلِ مَجْنون و خَمِ طُرِّهٔ لیلی

Рухсораи Маҳмӯду кафи пой Аёз аст

رُخسارهٔ مَحمود و کَفِ پایِ اَیاز است

Брдўхтаҳам дида чу боз аз ҳамаи олам

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالَم

То дидаи ман бар рухи зебои ту боз аст

تا دیدهٔ من بر رُخِ زیبایِ تو، باز است

Дар каъбаи кӯии ту ҳар он кас ки бияёд

در کعبهٔ کویِ تو، هر آن‌کس که بیاید

Аз қиблаи абрӯии ту дар айн намоз аст

از قبلهٔ ابرویِ تو در عِیْنِ نماز است

эй маҷлисён , сӯзи дили ҳофизи мискин

ای مجلسیان، سوزِ دلِ «حافظِ» مسکین

Аз шамъ бипурсед ки дар сӯз ва гудоз аст

از شمع بپرسید که در سوز و گداز است