Тоб бунафша медиҳад турраи машки сои ту

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو

Пардаи ғунча май дарди хандаи длгшои ту

پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

эй гули хуши насими ман булбули хешро мсўз

ای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز

Каз сар сидқ мекунад шаби ҳамаи шаби дуои ту

کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

Ман ки малули гштмӣ аз нафаси Фариштагон

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان

Қолу мақоли олимӣ май кашам аз барои ту

قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو

Давлати ишқи байн ки чун аз сари фақру ифтихор

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار

Гӯшаи тоҷ салтанат мешаканд гадои ту

گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

Хирқаи зуҳду ҷом май гарчи на дархури ҳманд

خرقهٔ زهد و جام مِی گرچه نه درخور همند

Ин ҳамаи нақш май занам аз ҷиҳати ризои ту

این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

Шӯри шароби ишқи ту он нафасам равад зи сар

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر

Кин сари пар ҳавас шавад хок дар сарои ту

کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو

Шоҳ нишин чашми ман такяи гуҳ хаёл туаст

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست

Ҷой дуост шоҳи ман бе ту мабод ҷои ту

جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

Хуши чмнисти оризати хосса ки дар баҳори ҳасан

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن

Ҳофизи хуш калом шуд мурғи сухани сарои ту

حافظِ خوش‌کلام شد مرغِ سخن‌سرایِ تو