Хунаки насими мънбри шмомаҳ эй дилхоҳ

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه

Ки дар ҳавоӣ ту бархест бомдоди пагоҳ

که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

Далели роҳи шӯ эй тоири хуҷастаи лақо

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا

Ки дида об шуд аз шавқи хоки он даргоҳ

که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

Ба ёди шахси нзорм ки ғарқи хӯн дил аст

به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل است

Ҳилолро зи канор уфуқ кунед нигоҳ

هلال را ز کنار افق کنید نگاه

Манам ки бе ту нафас май кашами зиҳии хиҷлат

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت

Магари ту афв кунӣ вар на чист узри гуноҳ

مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

зи дӯстони ту омухт дар тариқати меҳр

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر

Сипедаи дам ки сабо чок зад шиори сиёҳ

سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

Ба ишқ рӯй ту рӯзӣ ки аз ҷаҳон биравам

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

з турбатам бидамад сурхи гул ба ҷои гиёҳ

ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

Мада ба хотири нозуки малолат аз ман зуд

مده به خاطر نازک ملالت از من زود

Ки ҳофизи ту худ ин лаҳза гуфт бисмии аллоҳ

که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»