Аз хӯн дил навиштам , наздики дӯсти нома

از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه

Ании раъйати дҳро , ман ҳҷрки алқёмаҳ

«اِنّی رَأیتُ دَهراً، مِن هَجْرِکَ القیامه»

Дорам ман аз фироқаш , дар дидаи сад аломат

دارم من از فراقش، در دیده صد علامت

Листи дмўъи Айнӣ , ҳٰзои лнои алъломаҳ ?

لَیسَت دُموعُ عَینی، هٰذا لَنا العلامه؟

Ҳар чанд козмўдм , аз вай набӯд судам

هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم

Ман ҷрби алмҷрб , ҳалат ба алндомаҳ

مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه

Пурсидам аз табибӣ , аҳволи дӯсти гуфто

پرسیدم از طبیبی، احوال دوست گفتا

« фии баъдҳо азоб , фии қурбҳо ассалома »

«فی بُعدها عذابٌ، فی قُربها السلامه»

Гуфтам « маломат ояд ,гар гирди дӯсти гирдам »

گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم»

Ва аллоҳи мо рأино , ҳбои балои мломаҳ

و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه

Ҳофиз чу толиб омад , ҷомӣ ба ҷони ширин

حافظ چو طالب آمد، جامی به جان شیرین

Ҳтиٰ изўқ манеҳ , кأсои ман алкромаҳ

حَتّیٰ یَذوقَ مِنهُ، کأساً مِن الکرامه