Чароғ рӯй туро шамъи гашти парвона

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

Марои зи ҳоли ту бо ҳоли хеши парво на

مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

Хирад ки қайди мҷонин ишқ ме фармуд

خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود

Ба буии сунбули зулфи ту гашти девона

به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

Ба буии зулфи тугар ҷон ба бод рафт чаҳ шуд

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟

Ҳазор ҷони гиромии фидои ҷонона

هزار جان گرامی فدای جانانه

Ман рамидаи зи ғайрати з по фитодам дӯш

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش

Нигор хеш чу дидам ба дасти бегона

نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

Чаҳ нақшҳо ки барангехтем ва суд надошт

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت

Фусуни мо бар ӯ гаштааст афсона

فسون ما بر او گشته است افسانه

Бар оташи рухи зебоӣ ӯ ба ҷои сапанд

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند

Ба ғайри холи сиёҳаш ки дид ба дона

به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

Ба муждаи ҷон ба сабо дод шамъ дар нафасӣ

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی

зи шамъ рӯй тўош чун расед парвона

ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه

Маро ба даври лаб дӯст ҳаст паймонӣ

مرا به دور لب دوست هست پیمانی

Ки бар забон набарам ҷузи ҳадиси паймона

که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

Ҳадиси мадриса ва хонқаҳ магӯӣ ки боз

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز

Фитод дар сари ҳофизи ҳавои майхона

فتاد در سر حافظ هوای میخانه