Саҳаргоҳон ки махмури шабона

سحرگاهان، که مخمورِ شبانه

Гирифтам бода бо чангу чғонаҳ

گرفتم باده با چنگ و چَغانه

Ниҳодами ақлро раҳи тӯша аз май

نهادم عقل را ره ‌توشه از مِی،

з шаҳр ҳастяш кардам равона

زِ شهرِ هستی‌اش کردم روانه

Нигор май фурушами ишва Эй дод

نگارِ مِی‌فروشم عشوه‌ای داد،

Ки эмини гаштам аз макри замона

که ایمن گشتمَ از مکرِ زمانه

зи соқии камон абрӯ шунидам

زِ ساقیِ کمان ‌ابرو شنیدم؛

Ки эй тири маломатро нишона

که ای تیرِ ملامت را نشانه!

Набандӣ зон миёни тарафии кмрўор

نبندی زان میان طرفی، کمروار،

Агар худро бибинӣ дар миёна

اگر خود را ببینی در میانه

Бирав ин дом бар мурғӣ дигар на

برو، این دام بر مرغی دگر نِه

Ки анқоро баландаст ошиёна

که عَنقا را بلند است آشیانه!

Ки бандади тарафи васл аз ҳасани шоҳӣ

کِه بَندد طرفِ وصل ازْ حُسنِ شاهی؟

Ки бо худ ишқ бозад ҷовдона

کِه با خود عشق بازد جاودانه‌؟

Надиму мутрибу соқӣ ҳама ӯст

ندیم و مطرب و ساقی، همه اوست؛

Хаёли обу гул дар раҳи баҳона

خیالِ آب و گل در رَه، بهانه

Бидиҳ киштӣ май то хуш баронем

بِده کشتیِ مِی تا خوش برانیم،

Аз ин дарёии нопидокронаҳ

از این دریایِ ناپیداکرانه

Вуҷӯди мо мъмоиисти ҳофиз

وجودِ ما معمایی‌ست، حافظ؛

Ки таҳқиқаш фусунасту фасона

که تحقیقش، فُسون است و فِسانه