Бо муддаӣ магӯӣед асрори ишқу мастӣ

با مدّعی مگویید، اسرارِ عشق و مستی

То бе хабари бимирад дар дарди худпарастӣ

تا بی‌خبر بمیرد، در دردِ خودپرستی

Ошиқи шӯ ар на рӯзии кори ҷаҳони сроид

عاشق شو اَر نَهْ روزی، کارِ جهان سرآید

Нохондаи нақши мақсӯд аз коргоҳ ҳастӣ

ناخوانده نقشِ مقصود، از کارگاهِ هستی

Дӯши он санам чаҳ хуш гуфт дар маҷлиси Муғонам

دوش آن صنم چه خوش گفت، در مجلسِ مُغانَم

Бо кофарон чаҳ картгар бут наме парастӣ

«با کافران چه کارت؟ گر بت نمی‌پرستی»

Султони ман худоро зулфати шикасти мо ро

سلطانِ من خدا را، زُلفَت شکست ما را

То кӣ кунад сиёҳии чандини дроздстӣ

تا کِی کُنَد سیاهی، چندین درازدستی؟

Дар гӯшаи саломати мастур чун тавон буд

در گوشهٔ سلامت، مستور چون توان بود

То наргиси ту бо мо гуяд румузи мастӣ

تا نرگسِ تو با ما، گوید رموزِ مستی

Он рӯз дида будам ин фитнаҳо ки бархест

آن روز دیده بودم، این فتنه‌ها که برخاست

Каз саркашии замонӣ бо мо наме нишастӣ

کز سرکشی، زمانی، با ما نمی‌نشستی

Ишқат ба даст тӯфон хоҳад супурди ҳофиз

عشقت، به دستِ طوفان، خواهد سپرد حافظ

Чун барқ аз ин кашокаши пиндоштӣ ки ҷустӣ

چون برق، از این کشاکش، پنداشتی که جستی