Он ғолияи хатгар сӯии мо нома навиштӣ

آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی

Гардун варақ ҳастӣ мо дрннўштӣ

گردون ورق هستی ما درننوشتی

Ҳарчанд ки ҳиҷрони самари васли برارد

هر چند که هجران ثمر وصل برآرد

Деҳқони ҷаҳони кош ки ин тухм накиштӣ

دهقان جهان! کاش که این تخم نکِشتی

Омурзиш нақдаст касеро ки дар ин ҷо

آمرزش نقد است کسی را که در این جا

Ёрӣаст чу ҳурӣу сарое чу биҳиштӣ

یاری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی

Дар мстбаҳи ишқ тнъм натавон кард

در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کرد

Чун болаш зар нест бисозем ба хиштӣ

چون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی

Мафруш ба боғи Ираму нихвати шаддод

مفروش به باغ ارم و نخوت شداد

Як шиша майу нӯши лабӣу лаби киштӣ

یک شیشه می و نوش‌لبی و لبِ کِشتی

То кӣ ғами дунёии ?данӣ эй дили доно

تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا؟

Ҳайфаст зи хӯбӣ ки шавад ошиқи зиштӣ

حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

Олӯдагии хирқаи харобӣ ҷаҳон аст

آلودگی خرقه، خرابی جهان است

Кӯи роҳравии аҳли дилии поки сириштӣ

کو راهروی، اهلِ دلی، پاک‌سرشتی؟

Аз даст чаро ҳашт сари зулфи ту ҳофиз

از دست چرا هِشت سرِ زلف تو حافظ؟

Тақдири чунин буд , чаҳ кардӣ ки нҳштӣ ?

تقدیر چنین بود، چه کردی که نهِشتی؟