Саҳар бо бод мегуфтам ҳадиси орзӯмандӣ

سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی

Хитоб омад ки восиқи шӯ ба алтофи худовандӣ

خطاب آمد که «واثق شو، به الطاف خداوندی»

Дуои субҳу оҳи шаби калиди ганҷ мақсӯд аст

دعای صبح و آهِ شب، کلید گنج مقصود است

Бад-ӣни роҳу равиш май рӯ ки бо дилдори пайвандӣ

بدین راه و روش می‌رو، که با دلدار پیوندی

Қаламро он забон набӯд ки сар ишқ гуяд боз

قلم را آن زبان نَبوَد، که سرِّ عشق گوید باز

Варои ҳад тақрираст шарҳи орзӯмандӣ

ورای حدّ تقریر است، شرح آرزومندی

Ало эй Юсуфи мисрӣ ки кардат салтанати мағрур

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور!

Падарро боз пресс охир куҷо шуд меҳри фарзандӣ ? !

پدر را باز پرس آخر، کجا شد مِهرِ فرزندی؟

Ҷаҳони пери раъноро тараҳҳум дар ҷабалат нест

جهانِ پیرِ رعنا را، ترحّم در جِبِلَّت نیست

зи меҳр ӯ чаҳ май пурсӣ ? ! дар ӯ ҳиммат чаҳ май бандӣ ? !

ز مِهر او چه می‌پرسی؟ در او همّت چه می‌بندی؟

Ҳумое чун ту олии қадари ҳирси устихон то кӣ ? !

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟

Дареғи он сояи ҳиммат ки бар ноаҳли афкандӣ

دریغ آن سایهٔ همّت، که بر نااهل افکندی

Дар ин бозор агар судии сет бо дарвеш хурсанд аст

در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است

Худоёи мнъмми гардон ба дарвешӣу хурсандӣ

خدایا منعَمم گردان به درویشی و خرسندی

Ба шеъри ҳофиз Широз мерақсанд ва ме нозанад

به شعر حافظِ شیراز می‌رقصند و می‌نازند

Сияҳи чашмони Кашмӣрӣу таркони самарқандӣ

سیه‌چشمان کشمیری و تُرکان سمرقندی