Сабои ту накҳати он зулфи машки бӯи дорӣ

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

Ба ёдгори Бамоне ки буи ӯ дорӣ

به یادگار بمانی که بوی او داری

Дилам ки гавҳари асрори ҳасану ишқ дар ӯст

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست

Тавон ба дасти ту додангараш накӯи дорӣ

توان به دست تو دادن گرش نکو داری

Дар он шамоили матбӯъ ҳеҷ натавон гуфт

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت

Ҷузи ин қадар ки рақибони тундхуи дорӣ

جز این قدر که رقیبان تندخو داری

Навой булбулат эй гули куҷо писанд уфтад

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد

Ки гӯшу ҳуш ба мурғони ҳарзаи гӯи дорӣ

که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

Ба ҷуръаи ту серуми маст гашт навишт бод

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد

Худ аз кадом хамаст ин ки дар сабуи дорӣ

خود از کدام خم است این که در سبو داری

Ба саркашии худ эй сарви ҷӯйбори мноз

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز

Кигар бадви рисӣ аз шарми сари Фрўдорӣ

که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

Дам аз мамолики хӯбӣ чу офтоб задан

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن

Туро расад ки ғуломони моҳи рӯи дорӣ

تو را رسد که غلامان ماه رو داری

Қабои ҳасани фурӯшии туро брозду бас

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس

Ки ҳамчуи гули ҳамаи ойини рангу бӯи дорӣ

که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

зи кунҷи савмиъаи ҳофизи мҷўии гавҳари ишқ

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق

Қадами бурун на агар майли ҷусту ҷӯи дорӣ

قدم برون نه اگر میل جست و جو داری