эй ки дар кӯии хароботи мақомии дорӣ

ای که در کوی خرابات مقامی داری

Ҷами вақти худӣ ар даст ба ҷомии дорӣ

جم وقت خودی ار دست به جامی داری

эй ки бо зулфу рухи ёргузорӣ шабу рӯз

ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روز

Фурсатати бод ки хуши субҳӣу шомии дорӣ

فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

эй сабои сӯхтагон бар сар раҳ мунтазиранд

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند

Гар аз он ёри сФркрдаҳи паёмии дорӣ

گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

Холи сарсабзи ту хуши донаи ъишист вале

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی

Бар канори чаманаш ваа ки чаҳ домии дорӣ

بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

Буии ҷон аз лаби хандони қадаҳ май шинавам

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم

Бишинав эй хоҷа агар зон ки машомии дорӣ

بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

Чун ба ҳангоми вафои ҳеҷ саботят набӯд

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود

намекунам шукр ки бар ҷаври давомии дорӣ

می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

Номи нек ар талабад аз ту ғарибӣ чаҳ шавад

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟

Туе имрӯз дар ин шаҳр ки номии дорӣ

تویی امروز در این شهر که نامی داری

Баси дуои саҳарати мӯнис ҷон хоҳад буд

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود

Ту ки чун ҳофизи шбхизи ғуломии дорӣ

تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری