зи кӯй ёр меояд насими боди наврӯзӣ

ز کوی یار می‌آید نسیمِ بادِ نوروزی

Аз ин бод ар мадади хоҳии чароғ дил барафрӯзӣ

از این باد ار مدد خواهی، چراغِ دل برافروزی

Чу гулгар хурдае дории худоро сарф ъушрат кун

چو گل گر خرده‌ای داری، خدا را صرفِ عشرت کن

Ки қорунро ғалат ҳо дод савдои зарандӯзӣ

که قارون را غلط‌ها داد، سودای زراندوزی

зи ҷоми гул дигар булбули чунон маст мелаъл аст

ز جام گل، دگر بلبل، چنان مستِ میِ لعل است

Ки зад бар чархи фирӯзаи сафири тахти фирӯзӣ

که زد بر چرخ فیروزه صفیرِ تختِ فیروزی

Ба саҳрои рӯ ки аз домани ғубор ғам биафшонӣ

به صحرا رو که از دامن، غبارِ غم بیَفشانی

Ба гулзори ой каз булбули ғазали гуфтани биомузӣ

به گلزار آی کز بلبل، غزل گفتن بیاموزی

Чу имкони хлўд эй дил дар ин фирӯза айвон нест

چو امکانِ خُلود ای دل! در این فیروزه‌ایوان نیست

Маҷоли айши фурсати дон ба фирӯзӣу беҳрузӣ

مجال عیش فرصت دان، به فیروزی و بهروزی

Тариқи ком бахше чист тарки коми худ кардан

طریق کام‌بخشی چیست؟ ترکِ کامِ خود کردن

Кулоҳи сарварӣ онаст каз ин тарки брдўзӣ

کلاهِ سروری آن است، کز این ترک بر دوزی

Сухан дар парда мегӯям чу гул аз ғунчаи беруни ой

سخن در پرده می‌گویم، چو گل از غنچه بیرون آی

Ки беш аз панҷ рӯзӣ нест ҳукми мейри наврӯзӣ

که بیش از پنج روزی نیست، حکمِ میرِ نوروزی

Надонам навҳаи қамарӣ ба тараф ҷӯйборон чист

ندانم نوحهٔ قمری، به طرْف جویباران چیست

Магар ӯ низ ҳамчун ман ғамӣ дорад шбонрўзӣ ?

مگر او نیز همچون من، غمی دارد شبان‌روزی؟

намеЭй дорам чу ҷони софӣ ва сӯфӣ мекунад айбаш

مِیی دارم چو جان، صافی و صوفی می‌کند عیبش

Худоёи ҳеҷ оқилро мабодои бахти бади рӯзӣ

خدایا هیچ عاقل را، مبادا بختِ بد، روزی

Ҷудо шуд ёри ширинат кунун танҳо нишин эй шамъ

جدا شد یار شیرینت، کنون تنها نشین ای شمع!

Ки ҳукми осмон инаст агарсозӣ вагар сӯзӣ

که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی

Ба аҷаб илм натавон шуд зи асбоби тараби маҳрӯм

به عُجْبِ علم نتوان شد، ز اسباب طرب محروم

Биёи соқӣ ки ҷоҳилро ҳнӣ тар мерасад рӯзӣ

بیا ساقی که جاهل را هنی‌تر می‌رسد روزی

Май андари маҷлиси осиф ба наврӯзи ҷалолии нӯш

مِی اندر مجلسِ آصف، به نوروزِ جلالی نوش

Ки бахшад ҷуръаи ҷомати ҷаҳонро сози наврӯзӣ

که بخشد جرعهٔ جامت، جهان را سازِ نوروزی

На ҳофиз мекунад танҳо дуои хоҷаи тўроншоаҳ

نه حافظ می‌کند تنها دعای خواجه توران‌شاه

зи мадҳ Осифӣ хоҳад ҷаҳони идӣу наврӯзӣ

ز مدح آصفی خواهد، جهان عیدی و نوروزی

Ҷанобаши порсоёнрости миҳроби дилу дида

جنابش پارسایان راست، محراب دل و دیده

Ҷабинаши субҳи хизонрости рӯзи фатҳу фирӯзӣ

جبینش صبح‌خیزان راست، روز فتح و فیروزی