Ҳазор ҷаҳди бкрдм ки ёр ман бошӣ

هزار جهد بکردم که یار من باشی

Муродбахши дил беқарор ман бошӣ

مرادبخش دل بی‌قرار من باشی

Чароғи дидаи шаби зиндаи дори ман гардӣ

چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردی

Аниси хотири умедвор ман бошӣ

انیسِ خاطر امّیدوار من باشی

Чу хусравони малоҳат ба бандагон нозанад

چو خسروانِ ملاحت، به بندگان نازند

Ту дар миёнаи худовандгор ман бошӣ

تو در میانه، خداوندگار من باشی

Аз он ақиқ ки хунини дилами зи ишва ӯ

از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ او

Агар кунам гилае ғмгсор ман бошӣ

اگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی

Дар он чаман ки батон даст ошиқон гиранд

در آن چمن که بتان، دست عاشقان گیرند

?герати з даст барояднигор ман бошӣ

گرت ز دست برآید، نگار من باشی

Шабӣ ба кулбаи аҳзони ошиқони ое

شبی به کلبهٔ احزانِ عاشقان آیی

Дамии аниси дили сӯгвор ман бошӣ

دمی انیسِ دلِ سوگوارِ من باشی

Шавад ғизолаи хуршеди сайди лоғари ман

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من

Гар оҳӯе чу ту як дами шикор ман бошӣ

گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی

Се бӯса каз ду лабат кардае вазифаи ман

سه بوسه کز دو لبت، کرده‌ای وظیفهٔ من

Агар адо накунӣ қарзи дор ман бошӣ

اگر ادا نکنی، قرض‌دار من باشی

Ман ин муроди бубинам ба худ ки ним шабӣ

من این مراد ببینم به خود که نیم‌شبی

Ба ҷои ашки равон дар канор ман бошӣ

به جای اشک روان، در کنار من باشی

Ман ар чаҳ ҳофизи шаҳрами ҷӯй наме арзам

من ار چه حافظ شهرم، جویی نمی‌ارزم

Магари ту аз карами хеши ёр ман бошӣ

مگر تو از کرم خویش، یار من باشی