эй дили он дам ки хароб аз мегулгун бошӣ

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

Безару ганҷ ба сад ҳишмат қорун бошӣ

بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

Дар мақомӣ ки садорат ба фақирон бахшанд

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند

Чашм дорам ки ба ҷоҳ аз ҳама афзӯн бошӣ

چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

Дар раҳи манзили Лайлӣ ки хтрҳост дар он

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

Шарти аввали қадам онаст ки маҷнӯн бошӣ

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

Нуқта ишқ намудем ба ту ҳон саҳв макун

نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن

Вар на чун бенгарӣ аз доира берун бошӣ

ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

Корвон рафт ва ту дар хобу биёбон дар пеш

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

Кӣ рӯй раҳи з ки пурсӣ чаҳ кунӣ чун бошӣ ?

کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

Тоҷи шоҳии талабӣ , гавҳар зотӣ бинмоӣ

تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای

Вари худ аз тухмаи ҷамшед ва Фаридун бошӣ

ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی

Соғарӣ нӯш куну ҷуръа бар афлок фишон

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان

Чанд ва чанд аз ғами айём ҷгрхўн бошӣ

چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟

Ҳофиз аз фақр макун нола кигар шеър ин аст

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است

Ҳеҷ хўшдл напасандад ки ту маҳзун бошӣ

هیچ خوش‌دل نپسندد که تو محزون باشی