Синаи моломол дардаст эй дариғо марҳамӣ
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
Дили зи танҳоӣ ба ҷон омад худоро ҳамдамӣ
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
Чашми осоиш ки дорад аз сипеҳри тезрав
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
Соқиои ҷомӣ ба ман даҳ то биёсоем дамӣ
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
Зиракиро гуфтам ин аҳвол байн хандид ва гуфт
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
Саъби рӯзии булъаҷаби кории парешони олимӣ
«صعبروزی، بوالعجبکاری، پریشانعالمی»
Сӯхтам дар чоҳи сабр аз баҳри он шамъи чгл
سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
Шоҳи таркон фориғаст аз ҳоли мо кӯи рустамӣ
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟
Дар тариқи ъшқбозии амн ва осоиш балост
در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست
Риши боди он дил ки бо дард ту хоҳад марҳамӣ
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
Аҳли кому нозро дар кӯии риндӣ роҳ нест
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
Раҳравӣ бояд ҷаҳони сӯзӣ на хомӣ бе ғамӣ
رهروی باید جهانسوزی نه خامی بیغمی
Одамӣ дар олам хокӣ намеояд ба даст
آدمی در عالم خاکی نمیآید به دست
Олимии дигар бибояд сохт вази нави одамӣ
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی
Хез то хотир бидон тарки самарқандии диҳем
خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
Каз насимаши буии ҷӯй мавлоон ояд ҳаме
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی
Гиряи ҳофиз чаҳ синҷиди пеши истиғнои ишқ
گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
Кандар ин дарёи намояди ҳафт дарёи шабнамӣ
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی