Гуфтанд хилоиқ ки туе Юсуфи сонӣ

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

Чун нек бидидам ба ҳақиқат ба аз онӣ

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

Ширинтар аз онӣ ба шикарханда ки гӯям

شیرین‌تر از آنی به شکرخنده که گویم

эй хусрави хубон ки ту ширини замонӣ

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

Ташбеҳ даҳонат натавон кард ба ғунча

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

Ҳаргиз набӯд ғунчаи бад-ӣни танги даҳоне

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

Сад бор бигуфтӣ ки даҳум зон даҳанати ком

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

Чун сӯсани озода чаро ҷумлаи забонӣ

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟

Гӯйӣ бидиҳам комату ҷонати бустонам

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

Тарсам надиҳӣ комаму ҷонами бастоне

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

Чашми ту хаданг аз сипар ҷон гузаронад

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

Бемор ки дидаи сети бад-ӣни сахт камоне

بیمار که دیده‌ست بدین سخت کمانی

Чун ашк биндозяш аз дидаи мардум

چون اشک بیندازیش از دیدهٔ مردم

Онро ки дамӣ аз назари хеш бароне

آن را که دمی از نظر خویش برانی