Соқиои соя абрасту баҳору лаби ҷӯй

ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی

Ман нагӯям чаҳ кун ар аҳли дилии худ ту бигӯӣ

من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

Буии як рангӣ аз ин нақш намеояд хез

بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیز

Далқи олӯдаи сӯфӣ ба меноб бишӯй

دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی

Сифла табъаст ҷаҳон , бар карамаш такя макун

سفله‌طبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکن

эй ҷаҳони дида , саботи қадам аз сифлаи мҷўӣ

ای جهان‌دیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی

Ду насиҳат кунамат бишинав ва сад ганҷи бабр

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر

Аз дар айши дро ва ба раҳ айб мапуӣ

«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»

Шукри онро ки дгрбор раседӣ ба баҳор

شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار

Бех некӣ бинишону раҳи таҳқиқи биҷавӣ

بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

Рӯй ҷонони талабӣ , оинаро қобили соз

روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز

Вар на ҳаргизи гулу насрини ндмди зи оҳан ва рӯй

ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

Гӯш бигушоӣ ки булбул ба фиғон ме гуяд

گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گوید

Хоҷаи тақсири мФрмои гули тавфиқи ббўӣ

خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

Гуфтӣ аз ҳофизи мо буи риё ме ояд

گفتی از حافظِ ما بوی ریا می‌آید

Офарин бар нафаст бод ки хуши барадии буи

آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی