Булбул , зи шохи сарв , ба гулбонги паҳлавӣ

بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

намехонд дӯш , дарси мақомоти маънавӣ

می‌خوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی

Яъне биё , ки оташи Мӯсо , намӯд гул

یعنی بیا، که آتشِ موسی، نمودْ گُل

То аз дарахт , нукта ӣ тавҳид бишинавӣ

تا از درخت، نکتهٔ توحید بشنوی

Мурғони боғ , қофия санҷанду базлаи гӯй

مرغان باغ، قافیه‌سنجند و بذله‌گوی

То хоҷа мехӯрд , ба ғазалҳои паҳлавӣ

تا خواجه مِی خورَد، به غزل‌های پهلوی

Ҷамшед , ҷузи ҳикояти ҷом , аз ҷаҳони набард

جمشید، جز حکایتِ جام، از جهان نَبُرد

Зинҳор ! дил мабанд , бар асбоби дунявӣ

زنهار! دل مَبَند، بر اسبابِ دنیوی

Ин қисса ӣ аҷаби шинав : аз бахти вожгӯн

این قصّهٔ عجب شِنو از بختِ واژگون

Моро бикушт ёр , ба анфоси исавӣ

ما را بِکُشت یار، به انفاسِ عیسَوی

Хуш , вақти бӯрёу гадоӣу хоби амн

خوش، وقتِ بوریا و گدایی و خوابِ امن

Кин айш , нест дархури авранги хусравӣ

کاین عیش، نیست درخورِ اُورَنگِ خسروی

Чашмат , ба ғамза , хона ӣ мардум , хароб кард

چَشمت، به غَمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد

Мхмўриـт мабод , ки хуши маст май рӯй

مَخموریـَت مَباد، که خوش مَست می‌رَوی

Деҳқони соли хӯрда , чаҳ хуш гуфт бо писар

دهقان سال‌خورده، چه خوش گفت با پسر

К-эии нури чашми ман ! ба ҷуз аз кушта , ндрўӣ

کای نورِ چشمِ من! به جز از کِشته، نَدرَوی

Соқӣ , магари вазифа ӣ ҳофиз , зиёда дод

ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد

КошФтаҳи гашт , турра ӣ дастори мавлавӣ

کآشفته گَشت، طُرّهٔ دَستارِ مولوی